Blog Herbaciany

Kobiety z dostępem do usług medycznych dobrej jakości mogą wybrać poród w swoim własnym domu. Nazywa się to porodem domowym. Wybierają oni intymność tego przeżycia we własnym domu i pragnieniem uniknięcia doświadczenia skupiającego się na technice. Specjaliści, którzy przyjmują porody to położnicy lub lekarze, którzy wykształceni są w dostarczeniu podstawowej opieki lekarskiej w sytuacjach takich jak dystocja ramion, krwotok poporodowy, szycia rozdarć pochwy i reanimowanie noworodków. A także i przede wszystkim rozpoznanie jakiegokolwiek oznak niebezpieczeństwa i podjęcia odpowiedniej decyzji o przeniesieniu do szpitala zanim wyłoni się jakiekolwiek powikłanie podczas porodu. Bezpieczeństwo jest sprawą kluczową. Jest oczywiste że w szpitalu możliwość uratowania skomplikowanej sytuacji jest większa niż przy porodzie domowym. Ale również jest oczywiste, że stworzonych zostanie mniej skomplikowanych sytuacji w porodzie domowym, gdzie utrzymują się warunki emocjonalne i pozycje, które natura przewidziała dla porodu.

Elektroniczna historia choroby zwana także zinformatyzowaną historią choroby jest maszynowym rejestrem danych społecznych, zapobiegawczych i lekarskich pacjenta, uzyskanym w sposób bezpośredni lub pośredni i ciągle aktualizowanym. Historia choroby jest zbiorem dokumentów, które zawierają dane, oceny i informacje o jakimkolwiek rodzaju na temat sytuacji i rozwoju klinicznemu pacjenta w procesie opieki medycznej. Historia choroby to zbiór dokumentów zarówno w formie pisemnej jak i graficznej, który odnosi się do okresów choroby pacjenta i podjętych działań sanitarnych. Elektroniczna historia choroby oznaczałaby wdrożenie technologii informacji i komunikacji do ośrodka opieki medycznej. Sprawia to, że historia przestaje być rejestrem informacji tworzonym w stosunku lekarz-pacjent aby stać się częścią zintegrowanego systemu informacji klinicznej. Elektroniczna historia choroby jest jednolitym i osobistym, multimedialnym rejestrem, w którym zachowuje się całą informację odnośnie pacjenta i opieki nad nim.

Niedosłuch jest częściową utratą słuchu. Nazywa się niedosłuchem niedobór funkcjonalny który ma miejsce gdy osoba traci zdolność słyszenia w mniejszym lub większym stopniu. Nazywa się progiem słyszenia bodziec dźwiękowy, który jest najsłabszym jaki może wychwycić ucho ludzkie. Często spotykamy się z używaniem słów niedosłuch i głuchota jako synonimy, chociaż nie nimi nie są. Głuchota jest jest bowiem utratą słuchu, która powoduje zaburzenie zdolności do odbioru, rozróżnienia, kojarzenia i rozumienia dźwięków pochodzących zarówno z otoczenia jak i języka mówionego. Utrata słuchu jest większa od 70 decybeli, co pozwala im na słyszenie tylko głośnego hałasu z otoczenia takiego jak motor, odkurzacz, piła elektryczna czy samolot. Niedosłuch jest natomiast utratą słuchu mniejszą niż 70 decybeli. Osoby te mogą się porozumiewać, mogą słyszeć płacz dziecka lub szczekanie psa. Korzystają bowiem z aparatu słuchowego. Niedosłuch można wykryć za pomocą różnych metod. Należy pamiętać, że stan ten nie wpływa na wydajność intelektualną osoby.