Opakowania herbat Bio – Active wpadły w oko już wcześniej innym firmom. Pierwsza odwzorowała jego kształt firma Vitax, ale zapewniła sobie własną, niepowtarzalną grafikę. I z nieco innym przekazem.

Ten rodzaj subtelnego naśladownictwa może być korzystny dla rynku konsumenta. Walka z plagiatem może także być skuteczna. Trzeba tylko czasu i pieniędzy.

UNILEVER będący właścicielem marek: Lepton, Saga i Brook Bond, zwalcza próby naśladownictwa bez pardonu. Toczą się nieustanne procesy, ale nie każdego na to stać. Z punktu widzenia konsumenta to pożądane działanie. Chcemy sięgać na półkę i niemal w ciemno wyjmować to opakowanie, które nas interesuje.

Zaistnieć na rynku

Potrzeba zaistnienia na rynku sprawia, że konkurent posuwa się do odwzorowania kształtu opakowań, zastosowanej kolorystyki, układu graficznego napisów do funkcjonującej już na rynku serii herbat.

Tak stało się w przypadku serii herbat Bio – Active. Powielono także sposób pakowania herbat w dwóch osobnych torebkach po pięćdziesiąt gramów. Stworzono nawet ulotkę, tak samo składaną, z podobnym przesłaniem.

Badania dowodzą, że blisko sześćdziesiąt procent osób nie potrafiło odróżnić oryginalnej herbaty od jej plagiatu. Rynek jest ogromny, dlatego też bardzo t6rudno jest wypromować herbatę, która dopiero ukazała się na nim.

Od początku uprawa i przerób były zorganizowane w sposób nowoczesny i racjonalny. To z kolei dawało sposobność do elastycznego traktowania cen. Pierwsza dostawa Assamu do Anglii miała miejsce w 1839 roku, a już od 1840 roku Indie wysyłały herbatę regularnie na aukcję do Londynu. Wówczas chińska herbata utraciła swoją reputację, a kiedy dominującą pozycję na herbacianym rynku.

Plantacje indyjskie

Stopniowo plantacje indyjskie rozwijały się od na południu po Darjeeliną na północy. Uprawia się tu różne gatunki herbaty. Plantacje rozciągają się tutaj, bowiem od terenów nizinnych, aż do górskich.

Prawie 30% wytwarza się w trzech rejonach: Asuan, Darjeeling i Nilgiris. Nie są to byle, jakie herbaty. Każda ma swoją historię, odmienne smaki i aromaty. Wszystkie zapracowały na światową sławę.

Legenda Bodhidarmy

Bodhidarma postanowił medytować siedem lat bez odpoczynku i ani chwili snu. Pewnego dnia jednak zdrzemnął się na chwilę i zawstydzony słabością organizmu obciął sobie powieki. W miejscu gdzie upadły, wyrosły dwa krzewy odpędzającej sen herbaty. Być może właśnie to poświęcenie zdecydowało o obecnej pozycji Indii na rynku herbaty.

Herbaciane związki

W herbacie czarnej i zielonej jest bardzo dużo związków typu katechin, są to pochodne epikatechiny i to głównie one odpowiedzialne są za cierpki smak i właściwości ściągające naparu. Popularne czarne herbaty mają dwie grupy związków: teaflawiny i tearubiginy, których nie ma w liściach zielonej herbaty, a które w dużych ilościach powstają w procesie fermentacji liści. Teaflawiny nadają naparowi czerwonawy kolor oraz cierpki smak.

Aromat herbaty

Zapach nadają herbacie substancje lotne, których jest bardzo mało, bo tylko od 0, 02 procent do 0, 2 procent suchej masy. Przyjemny aromat nadają jej estry i alkohole terpenowe, takie jak: gerania i linald, występujące również w olejku różanym i lawendowym. Więcej takich jest w rosnących wysoko w górach herbatach Darjeeling.

W niektórych wysokiej, jakości herbatach, Oolong z Chin, są składowe ilości jasmonianu i pachną one podobnie do kwiatów jaśminu. Aby wzmocnić aromat do herbaty dodaje się często suszone kwiaty jaśminu. Drogie, aromatyzowane herbaty są produkowane z krzewów rosnących na wysokości powyżej 1200 metrów nad poziomem morza w Sri Lance i Indiach. Zbiera się je podczas chłodnej i suchej pogody.

Jaśminowa zielona herbata

Jaśminowa zielona herbata, która jest jednym z najpopularniejszych napojów w Chinach, jest bogatym źródłem polifenolowych antyoksydantów. Skład jej jest bardzo podobny do zielonej herbaty. Dominują tu jednak epikahetiny, takie jak: ECG, EGC, oraz EC.

Lecznicza herbata

Herbata jest coraz powszechniej utożsamiana z leczniczą rośliną. Coraz rzadziej jest traktowana, jako używka, stąd wzajemne przenikanie się asortymentów firm zielarskich i herbacianych. Firmy, które dziś produkują herbatę pozyskują ją z czystych upraw, rejonów gdzie nie ma przemysłu, a to sprawia, że zawsze jest ona najwyższej, jakości.

Nowinki herbaciane

To dzięki konkurencji poszukuje się nowszych, lepszych materiałów do pakowania herbat ekspresowych. Powoli pojawiają się też nowinki, takie jak: jedwab, nylon, fizelina. Ta ostatnia uchodzi za najbardziej higieniczną, a przez to praktyczną do pakowania herbat. Na razie w powszechnym użyciu jest papier. Jest on po prostu znacznie tańszy, aniżeli reszta produktów. Nie utrzyma się on jednak, gdy na rynek herbat ekspresowych wejdą zioła wymagające gotowania.

Herbata na schorzenia

Dziś przygotowywane są mieszanki ziół z herbatą, na każdą dolegliwość inna. Wiele firm funkcjonujących w tej branży stara się przekonać klienta, ze wiele herbat trzeba pić z mlekiem, bo tylko wtedy możemy poczuć ich smak i aromat. Napar czystej, kenijskiej herbaty, cechującej się wysoką, jakością, nie jest tylko dla twardych mężczyzn, którzy lubią rum i cygara. Ten sam potwornie gorzki napój, po dodaniu mleka staje się bardzo wykwintny.

Herbaciane cuda

Istnieje wiele herbacianych cudów, których nie zna jeszcze polski konsument. Warto by je przekazać, ale wciąż piętrzą się przeszkody: ceny, niespotykany sposób konfekcjonowania, oraz niezwykła esencjonalność niektórych produktów. Trudno przekonać kogoś, że ma zaparzyć filiżankę herbaty z jednego listka i przez cały dzień dolewać tylko wody.

W Japonii dzieci, które mieszkały bliżej plantacji herbaty zawsze miały zdrowsze zęby niż ich rówieśnicy. Obserwacja ta stanowiła impuls do podjęcia systematycznych badan. Obserwowano 22 – 26 % spadek próchnicy, co potwierdziło, że herbata jest rzeczywiście skuteczna, jako napój zapobiegający jej rozwojowi.

Walka z próchnicą

Bakterie, jakie istnieją w naszej jamie ustnej osadzają się, co prowadzi do uszkodzenia szkliwa. Tak zaczyna się próchnica prowadząca do postania dziury w zębie. Do rozwoju choroby przyczyniają się zarówno cukier, jak i bakterie, dlatego należy ograniczyć spożywanie takich posiłków, oraz dbać o higienę jamy ustnej.

Istnieje jeszcze jeden sposób. Można spróbować utrudnić życie bakteriom nazębnym, uniemożliwiając im przyczepienie się do ściany zęba lub do dziąsła. Próbowano w tym celu różnych eksperymentów ziołowych, płukanek, ale najskuteczniejsza okazała się herbata.

Herbata zapobiegająca próchnicy

Okazuje się, ze zielona herbata zawiera 50 – 100 mg Polifenole, w zależności, od jakości herbaty czy też od jej sposobu parzenia. Jest to ilość całkowicie wystarczająca, aby zapobiec osadzaniu się negatywnie działających bakterii na naszych zębach i dziąsłach. Jednak ten efekt ochronny trwa krótko, gdyż znów coś jemy lub pijemy.

Warto, więc zaapelować do producentów zielonej herbaty do produktów zawierających sacharozę, takich jak: guma do żucia, soki, czekoladki i ciastka, czy też cukierki. Dzięki temu nasze dzieci będą miały zdrowsze zęby i nie będą musieć być pozbawione radości jedzenia słodyczy.

Torebki z herbatą

Pierwsze torebki z herbatą, uszyte z jedwabiu pełniły funkcję próbek wymyślił w 19 4 roku Thomson Sullivan z Nowego Jorku. Herbata ekspresowa po raz pierwszy pojawiła się w San Franciszko w 1920 roku.

Początkowo torebek tych używali wyłącznie dostawcy potraw i artykułów żywnościowych. Jednak już w 1935 roku okazało się, że większość tak pakowanej herbaty kupują gospodynie domowe. W ten sposób herbata stała się coraz bardziej popularna, zaś wkrótce znajdowała się już w każdym gospodarstwie domowym.

Herbaty ekspresowe

Rosnąca popularność herbat ekspresowych sprawiła, że zaczęto szukać sposobów na połączenie wygody i higieny. Doskonale nadawał się do tego indywidualny ekspresowy system parzenia. Dostępne na rynku herbaty w torebkach stały się znacznie lepsze i miały szanse osiągnąć najwyższą, jakość. Na zachodzie najpopularniejsze stały się torebki zawierające prawdziwe liście herbaty.

Japońskie kapsułki

Japońskie kapsułki uważane były za bardziej nowoczesne i eleganckie aniżeli herbaciane torebki. Zawierały one w sobie ekstrakt, jakim była zielona herbata i były też efektem poszukiwania „złotego środka”.

Te tendencje do produkowania bardziej wyszukanych herbat ekspresowych utrzymują się w prawdzie, ale na masowym rynku i tak o popycie decyduje nie wysoka, jakość, a cena i uniwersalność produktu. Jest też szansa, że kiedyś wrócimy do sproszkowanych brykiecików, jednej z pierwszych form występowania herbaty.

Herbata z poselstwa

Według innych źródeł herbata dotarła dwadzieścia lat wcześniej, z poselstwa chińskiego w Moskwie. Herbaciane listki złożono ponoć w specjalnej szkatułce i była ona ogromną atrakcją. Jednakże sporo czasu minęło zanim zaczęto herbatę sprowadzać do Moskwy i pić z niej napar. Normalną wymianę handlową między Rosją a Chinami, umożliwił dopiero traktat podpisany w 1689 roku w Nerczyńsku. O sensownym sprowadzaniu herbaty z Chin można było mówić dopiero po 1727 roku, kiedy to powstała sfera bezcłowa.

Dostawa z Chin

Ruszyły pierwsze karawany z Kiachty przez Urgę do Pekinu. Mogły tam docierać zgodnie z prawem raz na trzy lata. Podstawowym towarem wymiany stała się wkrótce herbata, zwłaszcza zielona herbata, która stała się w Rosji powszechnie znana. Karawany przybywające do Chin składały się z dwustu – trzystu wielbłądów i pokonywały herbaciany szlak podczas szesnastu miesięcy.

Z każdą pokonywaną milą cena herbaty rosła. Pierwsze dostawy trafiały do bardzo bogatych ludzi. Herbata była przez wiele lat napojem elitarnym. Herbata rosyjska, która docierała tu tak zwaną „suchą stopą”, uchodziła w owych czasach za najlepszą.

Dopiero po śmierci Katarzyny Wielkiej w roku 1796 ceny zaczęły stopniowo spadać, a napar z herbacianych liści powoli stał się konkurentem, dla mocno rozpowszechnionego w Rosji sbitu, czyli naparu z ziół, miodu, oraz wódki. Ta rywalizacja została wkrótce rozstrzygnięta na rzecz herbaty dopiero w dziewiętnastym wieku. Do dziś jednak nie wiadomo, czy w Rosji popularniejszy jest czaj czy wódka.

Zanim zostanie podany posiłek, goście wypijają z gospodarzem nieraz kilka, a nawet kilkanaście maleńkich szklanek herbaty. Napar ten, zwłaszcza zielona herbata tworzy specyficzną atmosferę, służy przedłużeniu biesiady, oraz umocnieniu wzajemnych ludzkich stosunków.

Herbata przy posiłkach

Herbaty nie podaje się do posiłków z wyłączeniem śniadania. Do obiadu czy kolacji pije się wodę. Kawa, zresztą też specjalnie przyrządzana, podawana jest do owoców i deserów. Kawa kończy biesiadę, którą herbata rozpoczyna.

Herbata w Syrii

W Syrii pije się herbatę z nasionkami anyżku, albo kawałkami kory cynamonowej. Te specjały zarezerwowane są głównie dla kobiet po porodzie. Wzmacniają one, bowiem naczynka krwionośne, poprawiają krążenie, stymulują laktację, a także wspomagają proces, jakim jest odchudzanie. Herbatę z anyżem, albo z cynamonem podaję się dwa razy dziennie kobietom w połogu przez pierwszych czterdzieści dni.

Herbata i nargile

Egipcjanie przeciwnie jak Europejczycy nie umawiają się na kawę, lecz na herbatę i nargile, czyli fajkę wonną, w której spala się wonny tytoń. Wieczorami kawiarniane ogródki wypełniają tłumy gości, a wokół unosi się słodki aromat tytoniu i korzenna woń herbaty. Kto raz ma okazję przebywać w tym miejscu nigdy nie zapomni owego niepowtarzalnego klimatu.