Blog Herbaciany

Hipermnezja jest stanem, w którym osoba posiada wyższą pamięć autobiograficzną. Po raz pierwszy opisana została w artykule z Neurocase w 2006 roku jako niezwykły przypadek wspomnień autobiograficznych. Cechy charakterystyczne hipermnezji to takie, że osoba używa nadzwyczajnie dużej ilości czasu na myślenie o swojej osobistej przeszłości i posiada niezwykłą zdolność pamiętania o specyficznych wydarzeniach z przeszłości. Osoby z hipermnezją mogą pamiętać wydarzenia które przeżyły osobiście. Takiej osobie można wskazać datę i opisze ona to co się działo tego dnia, jaka była pogoda i wiele szczegółów, które większość osób nie byłoby w stanie przypomnieć sobie. Mogą zapamiętać jaki dzień tygodnia był w jakiej dacie, ale nie są takie jak osoby autystyczne czy z zespołem Savanta. Ich wspomnienia ograniczają się do dni w osobistym, umysłowym kalendarzu. Skojarzenie w umyśle tworzy się w sposób automatyczny i obsesyjny. Do chwili obecnej potwierdzonych zostało sześć przypadków, trwają badania nad dwoma więcej.

Hiperkeratoza jest schorzeniem charakteryzującym się pogrubieniem zewnętrznej warstwy skóry, która składa się z keratyny, silnego białka ochronnego. Nadmierne rogowacenie skóry może być spowodowane tarciem, co prowadzi do pojawienia się odcisków, modzelami, przewlekłymi zapaleniami, wypryskami lub zaburzeniami genetycznymi takich jak ichtioza. Hiperkeratoza spowodowana jest nadmiernym nagromadzeniem się keratyny w zewnętrznych warstwach skóry. Pogrubienie się skóry chroni ją przed tarciem, naciskiem i podrażnieniem. Kiedy wspomniana hiperkeratoza nabywa nadmiernej grubości nie może nałożyć się na elastyczność pozostałej części skóry, ponieważ jest grubsza i sztywniejsza niż pozostałe warstwy tkanki nabłonkowej. Dlatego powstaje oddzielenie się tej zewnętrznej warstwy od reszty skóry. Większa część form hiperkeratozy jest bezbolesna. Chociaż hiperkeratoza może pojawić się na każdej części skóry, istnieją obszary gdzie pojawia się ona najczęściej i są to podeszwa, pięta, łokieć i kolano.

Heliox jest gazowym związkiem dającym się oddychać, złożonym z helu i tlenu. Heliox używany był w medycynie od początku lat trzydziestych, chociaż początkowo społeczność lekarska przyjęła jego użycie do łagodzenia objawów niedrożności górnych dróg oddechowych. Jego wachlarz zastosowań poszerzył się od tamtego czasu, przede wszystkim w związku z niską gęstością gazu. Heliox używa się głównie w mieszance z taką samą proporcją tlenu co powietrze nad poziomem morza, czyli 21 procent, chociaż inne mieszanki także są dostępne. Opór drug oddechowych określony jest przez średnicę dróg oddechowych i przez gęstość wdychanego gazu. Dlatego gdy azot znajdujący się w powietrzu jest zastąpiony helem, opór dróg oddechowych zmniejsza się z powodu mniejszej gęstości gazowej mieszanki. Oznacza to, że gdy oddycha się Helioxem, opór dróg oddechowych jest mniejszy i dlatego wymagana do wentylacji płuc energia mechaniczna jest mniejsza. Heliox używa się głównie w leczeniu wielu dolegliwości, które polegają na zmniejszeniu średnicy dróg oddechowych i większemu oporowi dróg oddechowych.