Blog Herbaciany

Genetyka medyczna jest zastosowaniem genetyki w medycynie. Pole działania genetyki medycznej jest szerokie i zróżnicowane. Obejmuje różne dziedziny takie jak genetyka kliniczna, genetyka biochemiczna, genetyka molekularna, genetyka chorób powszechnych i poradnictwo genetyczne. Jakakolwiek inna dziedzina genetyczna uważana jest za hybrydę. Genetyka kliniczna jest hybrydą medycyny klinicznej i genetyki. Genetyka biochemiczna jest hybrydą cytologii i genetyki i obejmuje badanie chromosomów pod mikroskopem. Poradnictwo genetyczne jest hybrydą genetyki z doradztwem nieukierunkowanym. Genetyka ludzka różni się od genetyki medycznej tym, że genetyka ludzka jest niezależna od medycyny podczas gdy genetyka medyczna zawsze się na niej opiera. Medycyna genetyczna jest nowym określeniem w genetyce medycznej. Pomimo, że genetyka ma swoje korzenie w XIX wieku, zostało przebadana znaczna ilość zaburzeń takich jak bielactwo, brachydaktylia i hemofilia.  Opracowane zostały różne podejścia matematyczne i zastosowane w genetyce ludzkiej z czym powstała genetyka populacyjna.

Szyna w medycynie jest urządzeniem lub metalową strukturą (zwykle aluminiową przez swoją ciągliwość), drewnianą, gipsową lub plastikową, którą stosuje się w celach terapeutycznych. Najczęściej używane są w przypadku złamań lub jako uzupełnienie chirurgicznych zabiegów ortopedycznych lub w odontologii. Na ogół szyny w medycynie używane są aby utrzymać w swojej pozycji lub podtrzymać i unieruchomić części ciała, w szczególności te ruchome i stawowe. Szynę używa się czasowo przed ostatecznym leczeniem jak na przykład w leczeniu złamań lub zwichnięć kończyn i stawów. Szynę używa się długofalowo do czasu wyzdrowienia, aby pozwolić na gojenie się lub konsolidację uszkodzonych tkanek, proces który normalnie byłby utrudniony przez ruch. Jeśli są używane w sposób długotrwały, noszą nazwę klamry. Szyna ułatwia krążenie limfatyczne i żylne i pozwala na poprawę lub uniknięcie zniekształceń. Szyny dzielą się według segmentu ciała do którego się je stosuje, materiału i struktury. Mogą być sztywne lub ciągliwe.

Logopedia jest zawodem, który ocenia, rozpoznaje i interweniuje w zaburzeniach mowy ludzkiej, a także stara się optymalizować użycie normalnej mowy ludzkiej. Od urodzenia zaczyna się pierwszy etap komunikacji, zwany przed-językowym. Wszystko to co się pojawia przygotowuje dziecko do jego przyszłego języka mówionego. Zdolność mowy jest bowiem czymś co nie występuje od razu, tylko się ją nabywa i konsoliduje za pomocą różnych etapów rozwojowych. W tym etapie ustanawiają się pierwsze zasoby komunikacyjne dziecka, w szczególności z matką. Dziecko uczy się mówić w miarę jak rośnie jego potrzeba do porozumiewania się. W ciągu pierwszych miesięcy podstawową rolę komunikacyjną stanowi płacz. Powoli nabywa on odmian w zależności od potrzeb. Matka zaczyna rozumieć czego pragnie jej niemowlę w danej chwili. Rozróżnia kiedy ten płacz przejawia ból, głód, senność lub inną dolegliwość. Po porozumiewaniu się za pomocą płaczu pojawia się etap gry samogłoskowej czyli gaworzenie. Dzieje się to do momentu w którym wyłania się nieprzerwane powtarzanie dźwięków samogłoskowych.