Blog Herbaciany

Posts Tagged ‘właściwości’

Chińczycy, najwięksi herbaciarze świata, uważają, że herbata jest dobra na wszystko i o każdej porze dnia, ale tylko zielona herbata. Czarna, sfermentowana, z godnie z ich sposobem myślenia, podobne jak kwaśne mleko czy sery, po prostu jest zepsuta.

Jak więc się stało, że w ogóle odkryto ją w Chinach i zaczęto produkować na skalę przemysłową, trudno dociec? Podobnie jak nie wiadomo, czemu nagle na jednej z chińskich prowincji rozpoczęto produkcję herbaty półfermentowanej.

Właściwości herbaty

Wiadomo w każdym razie skąd wzięła się Pu-Erh, herbata mało smaczna, ale robiąca ogromną furorę. Nazywana jest też czerwoną herbatą, zaś Chińczycy tym mianem określają każdą herbatę fermentowaną nie zieloną, dającą napar o czerwonym zabarwieniu Pu-Erh jest rodzajem czerwonej herbaty pochodzącej z prowincji Xunnan.

Ta stara herbata, która jak dobre wino, bardzo długo dojrzewa. Po wstępnej fermentacji musi leżakować przynajmniej 5-6 lat, w ciemnym i wilgotnym miejscu. W tym czasie na liściach osadzają się bakterie, którym herbata zawdzięcza swoją wartość odżywczą. Im starsza herbata tego gatunku, tym cenniejsza.

Zdarzają się pięćdziesięciu i stuletnie herbaty Pu-Erh. Takie herbaty zazwyczaj kosztują majątek, są koneserzy, którzy gotowi są zapłacić tysiące dolarów za jej walory zdrowotne i niestety nienajlepsze, ziemisty smak.

Pochodzenie

Pu-Erh to nazwa małego miasta w Yunanie. Kiedyś była to nieznana wioska, otoczona górami z wieloma jaskiniami w okolicy. Herbata Pu-Erh zawdzięcza swe powstanie przypadkowi, powodzi w czasie, której zamokły. Postanowiono przenieść je wysoko do jaskiń, aby tam wyschły i zapomniano o nich.

Herbatę zniesiono po kilku latach zmieniony wygląd i zapach nie zachęcał do konsumpcji, jednak szybko odkryto jej walory dietetyczne i postanowiono je wykorzystać.

Czarna, zielona, biała…

Chiński rynek słynie z różnorodnych gatunków herbat, zaś wiele z nich sprowadzono do Europy, w tym także do Polski. Wybór jest tak wielki, że aż zaskakujący. Z tego też względu każdy człowiek może wybrać odpowiedni dla siebie napar i do woli cieszyć się jego właściwościami, oraz cudownym smakiem i aromatem.

Keemun

Czarna herbata Keemun, pochodząca z prowincji Anhui, charakteryzuje się wąskimi, mocno zwiniętymi listkami, które w procesie produkcji nie są poddawane kruszeniu. Daje napar o brązowym zabarwieniu i delikatnym aromacie. Jest to najbardziej znany napar na terenie Europy, który cieszy się tu ogromnym powodzeniem.

Ulung

Pisząc o chińskich najbardziej znanych herbatach, nie sposób nie wspomnieć Ulung. Niegdyś powszechnie żartowano, ze to śmieci zmiecione z dna statku, którym przewożono herbatę do bardziej cywilizowanych krajów. Stad kryterium, jakości tej herbaty nie był smak czy aromat, lecz liczba znalezionych w niej drzazg i patyków. Ulung nie jest zwykłą czarną herbatą. Liście po podsuszeniu poddawane są tylko krótkiemu procesowi fermentacji. Herbaty półfermentowane zaistniały w Chinach dopiero w VXII wieku. Przedtem znana była jedynie zielona herbata.

Oolong

Herbaty Oolong pochodzą z prowincji Fuijan. Jest ich wiele, ale na zachodnim rynku większość z nich trudno znaleźć. Najbardziej popularnymi są jedynie: yerba mate, Se Zhong, oraz Shui Hien. Po podaniu ich procesowi fermentacji i ponownym wysuszeniu, dają różnorodne napary od bardzo delikatnych, wręcz słodkich, owocowych, do ciemnych i aromatycznych.

Najcenniejsze herbaty

Za najcenniejsze herbaty uważa się zielone, niefermentowane wytworzone w Chinach w ogromnej ilości rodzajów i gatunków. Niestety w zachodnim świecie nie cieszą się one taka popularnością, jak herbaty czarne. Zielona herbata przede wszystkim pita jest przez Chińczyków, Hindusów, Japończyków, mieszkańców Tunezji, Maroka i Algierii. Popularna jest ona także wśród wędrowców z azjatyckich stepów i wszystkich tych, którzy cenią jej walory dietetyczne i zdrowotne.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że herbaciane krzewy i ich medyczne walory znane byłych najmniej pięć tysięcy lat temu. Herbata roślina dziko rosnąca na terenach dzisiejszych prowincji Yunnan w Chinach i Assam. Wiek na mu i Laosu. Stamtąd drogą lądową i morską za pośrednictwem ludzi, którzy zasmakowali w herbacie, aromatyczne listki powędrowały w świat.

Herbata zasiedliła najbliższe tereny: Sri Lankę, Indonezję, Japonię, Nepal, oraz Siakim. Udało się ją zasiać w cieplejszych rejonach Gruzji i turcji. Zawędrowała na kontynent afrykański, by stać się największym konkurentem dla krajów rodzimych.

Wędrówka herbaty

Choć krzewy pochodzące z chińskich nasion i sadzonek znakomicie znoszą niskie temperatury i chłody nawiedzające podnóża Himalajów, nigdzie w Europie nie udało się założyć plantacji herbaty. Nie stworzono nawet plantacji yerba mate, choć ten gatunek jest najbardziej odporny na niedogodności przyrody, być może też nikt tego nie próbował, ponieważ Europejczycy pili chińską nic nie wiedząc o warunkach jej uprawy i produkcji.

Herbaciane zwyczaje

W kilku miejscach na ziemi pojawiły się szczególne zachowania związane z herbatą, takie jak ceremonie herbaciane, palenie herbaty, czy też jej hodowla. Warto wspomnieć Sri Lanke, z której pochodzi znakomita cejlońska herbata, czy też Afrykę Wschodnią, skąd wzięła się tak zwana „stara herbata”.

W wielu miejscach jednak nie mamy do czynienia z kultem herbaty. W miejscach takich jak: Wietnam, Iran, Tajwan czy też Uganda i Peru uprawia się herbatę i jej z apetytem, ale bez specjalnych obrządków.