Blog Herbaciany

Posts Tagged ‘zielona herbata’

O tym, jak trafiła herbata do Rosji, a właściwie na rosyjski dwór, krążą dwie opowieści. Zgodnie z jedną Ałten Chan, Pan Zachodniej Mongolii, w 1638 roku przysłał carowi Michaiłowi Romanowowi cztery pudy herbacianych listków w darze. Tę wersję podaje Wielka Radziecka Encyklopedia z 1978 roku.

Herbata z poselstwa

Według innych źródeł herbata dotarła dwadzieścia lat wcześniej, z poselstwa chińskiego w Moskwie. Herbaciane listki złożono ponoć w specjalnej szkatułce i była ona ogromną atrakcją. Jednakże sporo czasu minęło zanim zaczęto herbatę sprowadzać do Moskwy i pić z niej napar. Normalną wymianę handlową między Rosją a Chinami, umożliwił dopiero traktat podpisany w 1689 roku w Nerczyńsku. O sensownym sprowadzaniu herbaty z Chin można było mówić dopiero po 1727 roku, kiedy to powstała sfera bezcłowa.

Dostawa z Chin

Ruszyły pierwsze karawany z Kiachty przez Urgę do Pekinu. Mogły tam docierać zgodnie z prawem raz na trzy lata. Podstawowym towarem wymiany stała się wkrótce herbata, zwłaszcza zielona herbata, która stała się w Rosji powszechnie znana. Karawany przybywające do Chin składały się z dwustu – trzystu wielbłądów i pokonywały herbaciany szlak podczas szesnastu miesięcy.

Z każdą pokonywaną milą cena herbaty rosła. Pierwsze dostawy trafiały do bardzo bogatych ludzi. Herbata była przez wiele lat napojem elitarnym. Herbata rosyjska, która docierała tu tak zwaną „suchą stopą”, uchodziła w owych czasach za najlepszą.

Dopiero po śmierci Katarzyny Wielkiej w roku 1796 ceny zaczęły stopniowo spadać, a napar z herbacianych liści powoli stał się konkurentem, dla mocno rozpowszechnionego w Rosji sbitu, czyli naparu z ziół, miodu, oraz wódki. Ta rywalizacja została wkrótce rozstrzygnięta na rzecz herbaty dopiero w dziewiętnastym wieku. Do dziś jednak nie wiadomo, czy w Rosji popularniejszy jest czaj czy wódka.

Herbata w krajach arabskich jest napojem silnie związanym z życiem towarzyskim. Każdy, kto wchodzi na przykład do syryjskiego domu, jest częstowany gorącym aromatycznym naparem.

Zanim zostanie podany posiłek, goście wypijają z gospodarzem nieraz kilka, a nawet kilkanaście maleńkich szklanek herbaty. Napar ten, zwłaszcza zielona herbata tworzy specyficzną atmosferę, służy przedłużeniu biesiady, oraz umocnieniu wzajemnych ludzkich stosunków.

Herbata przy posiłkach

Herbaty nie podaje się do posiłków z wyłączeniem śniadania. Do obiadu czy kolacji pije się wodę. Kawa, zresztą też specjalnie przyrządzana, podawana jest do owoców i deserów. Kawa kończy biesiadę, którą herbata rozpoczyna.

Herbata w Syrii

W Syrii pije się herbatę z nasionkami anyżku, albo kawałkami kory cynamonowej. Te specjały zarezerwowane są głównie dla kobiet po porodzie. Wzmacniają one, bowiem naczynka krwionośne, poprawiają krążenie, stymulują laktację, a także wspomagają proces, jakim jest odchudzanie. Herbatę z anyżem, albo z cynamonem podaję się dwa razy dziennie kobietom w połogu przez pierwszych czterdzieści dni.

Herbata i nargile

Egipcjanie przeciwnie jak Europejczycy nie umawiają się na kawę, lecz na herbatę i nargile, czyli fajkę wonną, w której spala się wonny tytoń. Wieczorami kawiarniane ogródki wypełniają tłumy gości, a wokół unosi się słodki aromat tytoniu i korzenna woń herbaty. Kto raz ma okazję przebywać w tym miejscu nigdy nie zapomni owego niepowtarzalnego klimatu.

Przez setki lat jedynie chińska herbata znana była w tak zwanym: zachodnim świecie. Początkowo, zarówno w Chinach, jak i w innych krajach świata, pito wyłącznie napar, jakim była zielona herbata. Choć w ojczyźnie herbaty konsumuje się sporą część produkcji, to i tak Chiny, zajmuje drugie, po Indiach miejsce wśród jej eksporterów.

Obok czarnej, najbardziej popularnej na zachodzie, Chiny dostarczają na światowy rynek także herbatę zieloną, oolong i białą. Zielone i czarne herbaty trafiają do sprzedaży w postaci rozmaitych mieszanek, także aromatyzowanych. Zielona herbata pojawia się w sprzedaży uformowana w kształt kuleczek kwiatów chryzantemy i rozmaitych zwojów.

W Chinach można trafić także na herbaty prasowane w dość duże formy kul lub ptasich gniazd, które na rynkach zachodnich są mniej znane. Z małymi wyjątkami, takimi jak: Lapsang Souchong, Gunpowder, czy też Keemun, większości wytwarzanych w Chinach herbaty nie znajdziemy na półkach supermarketów europejskich. Niektóre z nich, nawet w Chinach, można kupić tylko w elitarnych sklepach.

Do wyboru, do koloru

Chińska herbata cechuje się ogromną różnorodnością, tak wielką, że nie sposób jest pamiętać wszystkich istniejących tu gatunków. W chińskich sklepach, w ogromnych szufladach i słojach, stojących na lśniących drewnianych ladach, przechowuje się setki gatunków herbaty. Niektóre z naparów, są droższe nawet od złota. Niekiedy za kilogram herbaty zapłacić trzeba nawet trzysta juanów, czyli tysiąc pięćset złotych.

Co jeszcze?

Warto także wspomnieć, że w Chinach każda prowincja słynie z odmiennego gatunku herbaty, który istnieje tylko w jednym rejonie tego rozległego kraju. W stolicy prowincji Yunnan występują na przykład herbaty, które nie są dostępne w Pekinie, czy też w Szanghaju, a mieszkańcy Chin północnych, w ogóle ich nie znają.